به گزارش مشهدنیوز به نقل از ایرنا، اظهارات جی‌دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا در مورد تلاش اسرائیل برای به شکست کشاندن دیپلماسی با ایران و دفاع او از تفاهم‌نامه اسلام آباد برای پایان جنگ، بار دیگر گمانه‌زنی‌ها در مورد دو دستگی و شکاف در داخل دولت آمریکا را تشدید کرد.

ونس چه گفت؟

جی‌دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا هفته گذشته مهمان پادکست جو روگن، مجری مشهور آمریکایی بود. بخش‌هایی از صحبت‌های او در مورد تلاش اسرائیل برای اثرگذاری در سیاست آمریکا در قبال ایران و همچنین تاکید او بر ارتباط جفری اپستین، قاچاقچی انسان و مجرم جنسی، با دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکا و اسرائیل به سرعت در رسانه‌ها به سرخط اخبار تبدیل شد.

ونس در این مصاحبه تاکید کرد که پایان مسیر جنگ آمریکا علیه ایران پای میز دیپلماسی رقم خواهد خورد و برای چندمین بار تاکید کرد که قرار نیست آمریکا در جنگ ایران بار دیگر وارد یک جنگ طولانی‌مدت و بی‌پایان در منطقه خاورمیانه شود.

جی‌دی ونس در این مصاحبه در مورد توافق صلح با ایران گفت که او کاملاً از توافقی که ماه گذشته برای پایان دادن به جنگ با ایران به دست آمد دفاع می‌کند. وی اشاره کرد که رئیس‌جمهور آمریکا، فارغ از هرگونه نفوذ خارجی، عمیقاً باور دارد که ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند.

ونس تأکید کرد که خود او نیز با این سیاست کاملاً موافق است و حملات و انتقادات شدیدی را که به خاطر این دیپلماسی و تلاش برای پیشبرد اهداف مذاکراتی کشور به او می‌شود، ناعادلانه می‌داند.

معاون رئیس‌جمهور آمریکا در مورد تلاش اسرائیل برای اثرگذاری در این روند اضافه کرد که بدون هیچ شک و تردیدی، افرادی در داخل دولت اسرائیل در تلاش هستند تا افکار عمومی آمریکا را تغییر داده و واشنگتن را از سیاست صلح با ایران دور کنند، چرا که می‌خواهند این نبرد نظامی به صورت نامحدود ادامه یابد.

او با اشاره به گزارش‌های منتشر شده درباره استخدام یک مدیر سابق کمپین ترامپ از سوی اسرائیل برای راه‌اندازی کمپین دیجیتال، فاش کرد که یک جریان نفوذ خارجیِ بسیار دقیق و با بودجه‌ای کلان برای به شکست کشاندن این توافق در جریان است.

ونس در نهایت یادآور شد که اگرچه تلاش متحدان یا دشمنان برای تحت تأثیر قرار دادن سیاست‌های ایالات متحده امری عادی است و اصل این تلاش‌ها او را آزار نمی‌دهد، اما آنچه باعث نگرانی و ناراحتی او می‌شود این است که این کمپین‌های نفوذ بخواهند «سنجش و قضاوت سیاسی آمریکا» را تحت تأثیر قرار دهند و مسیر تصمیم‌گیری‌های کلان کشور را عوض کنند.

دو دستگی در دولت و جنبش «بازگشت عظمت آمریکا»

جنگ با ایران عملاً اعتماد بخشی از رای‌دهندگان آمریکایی به ترامپ را از بین برد. کسانی که به شعارها ترامپ در مورد اجتناب از جنگ‌های احمقانه و ابدی اعتماد کرده‌بودند، به سرعت علیه این جنگ موضع گرفتنددونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، با شعار پایان دادن به جنگ‌های احمقانه و جلوگیری از تکرار تجربه مداخله نظامی آمریکا در عراق و افغانستان، دو بار توانست رأی شهروندان آمریکایی را برای ریاست جمهوری کسب کند. اما هنوز یک سال از دور دوم ریاست جمهوری او نگذشته‌بود که ورود او به جنگ‌های جدید آغاز شد.

ترامپ ابتدا تصمیم گرفت در جنگ ۱۲ روزه در کنار اسرائیل وارد کارزار تجاوز نظامی به ایران شود و تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز ایران را بمباران کند، چند ماه بعد دستور اجرای عملیاتی برای بازداشت رئیس جمهور ونزوئلا و تغییر نظام در این کشور را صادر کرد و نهایتا ۹ اسفند ۱۴۰۵ آمریکا را وارد عملیات تجاوز نظامی مشترک با اسرائیل علیه ایران کرد.

جنگ با ایران عملاً اعتماد بخشی از رای‌دهندگان آمریکایی به ترامپ را از بین برد. کسانی که به شعارها ترامپ در مورد اجتناب از جنگ‌های احمقانه و ابدی اعتماد کرده‌بودند، به سرعت علیه این جنگ موضع گرفتند.

برخی از هواداران شناخته‌شده ترامپ در میان جنگ موسوم به «بازگشت عظمت آمریکا (MAGA)» از جمله مارجوری تیلور گرین، نماینده پیشین کنگره، تاکر کارلسون، مجری پیشین فاکس نیوز، کندیس اوونز، اینفلوئنسر مشهور شبکه‌های اجتماعی و مگان کلی، مجری پیشین فاکس نیوز علناً از رأی خود به ترامپ اظهار پشیمانی کردند و از جنگ او علیه ایران برائت جستند.

این دسته از منتقدان جنگ ایران که روزگاری حامیان ترامپ بودند، هنوز یک نماینده در دولت او دارند: جی دی ونس، معاون رئیس جمهور که به عنوان مسئول مذاکرت با ایران برای پایان جنگ منصوب شده‌است. مصاحبه دو ساعت و نیمه ونس با جو روگن، مجری و پادکستر مشهور و پرشنونده آمریکایی که در میان هواداران ترامپ بسیار محبوب است، بار دیگر شکاف در دولت آمریکا بر سر جنگ با ایران، نفوذ مخرب اسرائیل در سیاست خارجی آمریکا و رقابت ونس با مارکو روبیو، وزیر خارجه را در کانون توجه رسانه‌ها قرار داد.

واقع‌گرایی انزواطلبانه در برابر جنگ‌طلبان سنتی حزب جمهوری‌خواه

روبیو و ونس نماینده دو جریان کاملاً متفاوت در دولت ترامپ هستند که به شکل فعالانه علیه یکدیگر فعالیت می‌کنند. وقتی ونس به تفاهم با ایران برای پایان جنگ می‌رسد، روبیو فعالانه تلاش می‌کند که بندهای این تفاهم را نقض کنداز ماه‌ها پیش بحث در مورد جانشینی دونالد ترامپ، رئیس جمهور ۸۰ ساله آمریکا نقل محافل سیاسی آمریکا است.

بر اساس قانون اساسی، ترامپ به دلیل دو دوره انتخاب به عنوان رئیس جمهور، نمی‌تواند بار دیگر برای انتخابات نامزد شود؛ به همین دلیل جمهوری‌خواهان از همین حالا به دنبال جانشینی برای او می‌گردند. جی دی ونس، معاون رئیس جمهور و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه که با حفظ سمت مشاور امنیت ملی رئیس جمهور هم هست، به عنوان جانشین‌های اصلی او برای رقابت انتخاباتی سال ۲۰۲۸ معرفی می‌شوند.

اختلاف میان دیدگاه‌های ونس و روبیو در مورد مسائل سیاست خارجی و به ویژه جنگ با ایران، اختلاف میان روز و شب است. روبیو به وضوح حامی اسرائیل یا به گفته منتقدان ترامپ «اول اسرائیل» است و ونس دیدگاه‌های انزوا طلبانه «اول آمریکا» را نمایندگی می‌کند. روبیو همواره خواهان برخورد نظامی با ایران و مقابله سخت با روسیه در پرونده جنگ اوکراین بوده‌است و ونس نماینده تفکری است که از مداخله‌های خارجی آمریکا انتقاد می‌کنند.

وال استریت ژورنال در یادداشتی می‌نویسد: «ونس ۴۱ ساله، به رابطه‌اش با اسرائیل به گونه‌ای می‌نگرد که با دیدگاه بسیاری از قدیمی‌ترها در واشنگتن متفاوت است. او تلاش کرده است تا در این موضوع نوعی تعادل ایجاد کند؛ به این صورت که از یک سو برای فرونشاندن یهودستیزی رو به افزایش تلاش می‌کند و از سوی دیگر، بی‌سروصدا تعهد دیرینه حزب جمهوری‌خواه به اسرائیل را به چالش می‌کشد.

… ونس که در عراق خدمت کرده، مسیر حرفه‌ای خود را بر پایه مخالفت با جنگ‌های ابدی بنا نهاده است. او در سال ۲۰۲۳ در سنا با ارسال کمک‌های ایالات متحده به اوکراین مخالفت کرد. با گرم شدن تنش‌ها میان ایران و آمریکا در اوایل امسال، ونس استدلال کرد که باید از دیپلماسی استفاده شود، اما گفت هر زمان که ترامپ تصمیم به حمله بگیرد، با او همراه خواهد بود.»

جروزالم پست در یادداشتی می‌نویسد: «روبیو که وزیر امور خارجه و مشاور امنیت ملی ترامپ است و ۱۴ سال به عنوان سناتور ایالات متحده از فلوریدا خدمت کرده، با حمایت سرسختانه خود از اسرائیل و مخالفت افراطی با ایران، حمایت تعدادی از جمهوری‌خواهان یهودی را جلب کرده است.

او نشان داده که تمایل دارد محدودیت‌هایی را که دولت بایدن علیه گروه‌های تندرو و خشونت‌آمیز شهرک‌نشین اسرائیلی در کرانه باختری اعمال کرده بود، لغو کند و متعهد شد که دادگاه کیفری بین‌المللی را (که حکم بازداشت چندین رهبر اسرائیلی از جمله بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این رژیم را صادر کرده است) منحل کند.»

روبیو و ونس نماینده دو جریان کاملاً متفاوت در دولت ترامپ هستند که به شکل فعالانه علیه یکدیگر فعالیت می‌کنند.

وقتی ونس به تفاهم با ایران برای پایان جنگ می‌رسد، روبیو فعالانه تلاش می‌کند که بندهای این تفاهم را نقض کند، از یک سو دولت لبنان و رژیم اسرائیل را وادار می‌کند توافقنامه‌ای را امضا کند که بر خلاف بند یک تفاهم‌نامه پایان جنگ مذاکره شده توسط ونس، اجازه حضور بلندمدت رژیم اسرائیل در خاک لبنان را می‌دهد و به سه کشور عربی جنوبی خلیج فارس سفر می‌کند تا آنها را برای مقابله با بند ۵ تفاهم‌نامه در مورد مدیریت ایران بر تنگه هرمز بسیج کند.

هاوارد لافرانشی در کریستین ساینس مانیتور می‌نویسد: «برخی از تحلیل‌گران به دو اردوگاه مجزای سه نفره در دولت ترامپ اشاره می‌کنند؛ اردوگاه ونس که شامل استیو ویتکاف، فرستاده ویژه رئیس‌جمهور و جرد کوشنر داماد ترامپ می‌شود و اردوگاه روبیو که پیت هگست، وزیر دفاع و جان راتکلیف، رئیس سیا از بین تندروهای جنگ‌طلب در آن قرار دارند.»

لشکر توابین و صهیونیست‌های ترامپی

تاکر کارلسون: اگر ونس رئیس‌جمهور بود، ما درگیر جنگ با ایران نمی‌شدیم. برای من غیرممکن است تصور کنم ونس بایستد و بگوید: ما برای شکست دادن یک برنامه هسته‌ای خیالی نیاز به دو جنگ داریماختلاف‌ها و شکاف‌ها در دولت ترامپ بر سر جنگ ایران و پیروی از سیاست‌های اسرائیل، در میان افکار عمومی و رای‌دهندگان حامی ترامپ هم دو دستگی گسترده‌ای ایجاد کرده‌است.

بسیاری از حامیان پیشین دونالد ترامپ، امروز علناً از او انتقاد می‌کنند. این دسته از حامیان پیشین ترامپ، اکنون به شدت از جی دی ونس حمایت می‌کنند. در برابر حامیان تندروی اسرائیل در میان حامیان حزب جمهوری‌خواه هستند که از ونس انتقاد می‌کنند و روبیو را می‌ستایند.

تاکر کارلسون، مجری پیشین فاکس‌نیوز و یکی از حامیان اصلی ترامپ در سه انتخابات متوالی که اکنون به منتقد او تبدیل شده‌است در مصاحبه‌ای با بلومبرگ می‌گوید: «اگر ونس رئیس‌جمهور بود، ما درگیر جنگ با ایران نمی‌شدیم. برای من غیرممکن است تصور کنم ونس بایستد و بگوید:

ما برای شکست دادن یک برنامه هسته‌ای خیالی نیاز به دو جنگ داریم. این حرف خیلی احمقانه است. او عزت نفس بالاتری از آن دارد که چنین چیزی بگوید. فکر نمی‌کنم خودش هم به این حرف باور داشته باشد. ونس می‌توانست حزب جمهوری‌خواه را به همسویی نزدیک‌تر با رأی‌دهندگان خودش هدایت کند، اما او رئیس‌جمهور نبود.»

بن شاپیرو، مجری حامی صهیونیسم و ترامپ، بعد از انتشار مصاحبه ونس با روگن نوشت: «دیروز برنامه جو روگن را گوش دادم. اول فکر کردم تفکرات اقتصادی برنی سندرز، سیاست خارجی باراک اوباما و تئوری‌های توطئه رو کانا (نماینده دموکرات) را گوش می‌کنم. و بعد متوجه شدم که این جی‌دی ونس است که دارد صحبت می‌کند. من برای سال ۲۰۲۸ نامزدی می‌خواهم که کپی‌برداری از دموکرات‌ها نباشد و بتواند برنده شود. آقای معاون رئیس‌جمهور، این راهش نیست.»

اظهارات ونس در هفته‌های اخیر در مورد تلاش‌های اسرائیل برای ادامه جنگ با ایران، علاوه بر حامیان ترامپ، واکنش‌های زیادی را در میان مخالفان ترامپ هم برانگیخته‌است. جاش پل، مقام سابق وزارت خارجه آمریکا که سال ۲۰۲۳ در واکنش به اجتناب دولت بایدن از توقف ارسال سلاح به اسرائیل از مقام خود استعفا داد، در نشریه واشنگتن ریپورت آن میدل ایست افرز می‌نویسد:

«وقتی نوبت به اسرائیل می‌رسد، روبیو اصرار داشته است که حمایت خود را از آن رژیم و نخست‌وزیرش، بنیامین نتانیاهو، تا حد امکان علنی و پیش‌دستانه نشان دهد؛ از درخواست او برای ورود آمریکا به جنگ با ایران حمایت کند و حتی تا آنجا پیش برود که نام خود را پای احکامی بگذارد که با استناد به تهدیدات امنیت ملی، خواستار اخراج دانشجویان خارجی منتقد اسرائیل می‌شوند.

در حالی که بخش عمده‌ای از اظهارات علنی ونس متوجه دولت نتانیاهو بوده است.» جاش پل باور دارد که برخی از موضع‌گیری‌ها ونس، به وضوح با هدف طعنه زدن به جناح مقابل در دولت بیان می‌شود. پل می‌نویسد: «دشوار است که برخی از نظرات اخیر ونس را واکنش مستقیم به اقدامات روبیو، نه تنها در خارج بلکه در داخل کشور، تلقی نکرد.»

این نخستین بار نیست که معاون رئیس جمهور آمریکا مستقیما علیه تلاش‌های اسرائیل برای اثرگذاری بر سیاست‌های واشنگتن انتقاد می‌کند. ونس در مصاحبه‌های قبلی خود هم تاکید کرده‌است که ابزار اتهام «یهودستیزی» عملا به عنوان اهرمی برای سانسور منتقدان اسرائیل استفاده می‌شود. جی‌دی ونس در یکی دیگر از مصاحبه‌های اخیر خود گفت:

«افراد حامی اسرائیل در ایالات متحده مرتکب دو اشتباه حیاتی می‌شوند. اول اینکه از یک طرف، بین منافع آمریکا و منافع اسرائیل مرزی قائل نمی‌شوند، در حالی که این دو یکی نیستند. اما اشتباه دوم این است که همیشه انتقاد از یک دولت خاص را با یهودستیزی خلط می‌کنند. اگر قرار باشد همه چیز یهودستیزی باشد، آنگاه دیگر هیچ چیز یهودستیزی نیست.»

جاش پل با اشاره به مواضع ونس معتقد است که ونس با توجه به مخالفت گسترده افکار عمومی در آمریکا با رفتارهای اسرائیل در حال موج‌سواری روی این احساسات است. پل می‌نویسد: «شاید ونس متعهد به ایجاد تغییر در مورد روش مواجهه دولت آمریکا با اسرائیل نباشد، اما ممکن است آن‌قدر باهوش باشد که همسو با موجِ آن حرکت کند.»

لابی‌گری اسرائیل و نبرد برای افکار عمومی آمریکا

وال استریت ژورنال جمهوری‌خواهان مدت‌هاست که حمایت از اسرائیل را به عنوان یک اصل تزلزل‌ناپذیر در عقاید حزب جمهوری‌خواه می‌دانند. اما نسل جوان‌تری از محافظه‌کاران بانفوذ در تلاشند تا این وضعیت را تغییر دهند و استدلال می‌کنند که منافع اسرائیل همیشه با منافع ایالات متحده همسو نیست

بخشی از اظهار نظرهای معاون رئیس جمهور آمریکا که توجه‌های زیادی جلب کرد، تاکید صریح او بر این نکته بود که برخی مقام‌های رژیم اسرائیل مستقیما تلاش می‌کنند که دیپلماسی با ایران را به شکست بکشانند و آمریکا را وارد یک جنگ بی‌پایان کنند.

ونس گفت: «برخی افراد در ساختار آن‌ها وجود دارند که ما بدون ذره‌ای تردید می‌دانیم در حال دستکاری و تلاش برای تغییر افکار عمومی آمریکا هستند تا جنگ را تا مدت نامعلومی ادامه دهند. باز هم می‌گویم، نه برای رسیدن به یک هدف خاص، بلکه فقط برای ادامه جنگ تا ابد.

در حال حاضر، اسرائیل در حال باختن نبرد افکار عمومی در ایالات متحده آمریکا است. این یک واقعیت ساده و آشکار است. آن‌ها با جدیت به من حمله می‌کنند و می‌گویند ما نباید با ایران مذاکره کنیم، بلکه باید به مبارزه نظامی تا مدت نامعلومی ادامه دهیم؛ و این موضع صریح آن‌هاست.»

معاون رئیس جمهور آمریکا با اشاره به مقاله افشاگرانه جدید نشریه تایم با موضوع کارزار تبلیغاتی گسترده اسرائیل برای تاثیرگذاری بر افکار عمومی در آمریکا گفت: «وقتی صفحات مجله تایم را باز می‌کنم و می‌بینم که یک کمپین نفوذ خارجی واقعی برای به شکست کشاندن همان توافقی که من به دنبالش بودم تامین مالی می‌شود و تازه، بسیاری از افرادی که آن پول را دریافت می‌کردند در واقع با روش‌هایی کاملاً ناصادقانه به من حمله می‌کردند…

پاسخ من به آن‌ها این است که: خب، به درک بروید! من کاری را انجام خواهم داد که باید برای مردم آمریکا انجام دهم. اولویت اول من، آمریکایی‌ها هستند. اگر من عضو کابینه دولت اسرائیل بودم، شاید به تنها متحد قدرتمندی که در کل جهان برایم باقی مانده است، حمله نمی‌کردم.»

این اظهارات نشان می‌دهد که در حال حاضر کانونی‌ترین اختلاف میان دو جناح اصلی حزب جمهوری‌خواه، مساله میزان نزدیکی به اسرائیل یا رقابت میان شعارهای «اول اسرائیل» و «اول آمریکا» است. ونس به وضوح می‌گوید که معتقد است «اسرائیل در حال باختن بازی افکار عمومی در آمریکا» است؛ به همین دلیل به نظر می‌رسد که ونس روی جناح منتقد اسرائیل برای آینده سیاسی‌اش سرمایه‌گذاری کرده‌است.

برخی تحلیل‌گران معتقدند که اختلاف نظر در مورد اسرائیل یک شکاف نسلی در حزب جمهوری‌خواه است. : وال استریت ژورنال در واکنش به مصاحبه ونس می‌نویسد جمهوری‌خواهان مدت‌هاست که حمایت از اسرائیل را به عنوان یک اصل تزلزل‌ناپذیر در عقاید حزب جمهوری‌خواه می‌دانند. اما نسل جوان‌تری از محافظه‌کاران بانفوذ در تلاشند تا این وضعیت را تغییر دهند و استدلال می‌کنند که منافع اسرائیل همیشه با منافع ایالات متحده همسو نیست.

جروزالم پست در مقاله‌ای که به صورت ویژه در مورد میزان حمایت یهودیان آمریکایی از ونس و روبیو برای انتخابات ۲۰۲۸ نوشته‌شده‌است، تاکید می‌کند: «روابط عمیق روبیو با جامعه حامی اسرائیل به پیش از شهرت ملی او بازمی‌گردد؛ حامی مالی اصلی او در طول دوران فعالیتش در مجلس قانون‌گذاری فلوریدا، نورمن برامان، از اهداکنندگان بزرگ به نهادهای یهودی بود. حمایت روبیو از اسرائیل، ویژگی بارز سیاستمداران کوبایی‌تبار آمریکایی است که این کشور را سدی در برابر کمونیسم می‌دانند.»

رفت و آمد ترامپ میان «معامله قرن» و «گزینه نظامی»

به نظر می‌رسد همانگونه که ترامپ تاکنون حاضر نشده‌است اعلام کند که برای انتخابات ۲۰۲۸ ونس را ترجیح می‌دهد یا روبیو، در مورد جنگ ایران هم ترامپ هر از چندگاهی به سمت یکی از دو جناح اصلی دولتش میل می‌کند.

ترامپ به تازگی در پاسخ به سوالی در مورد گزینه‌اش برای جانشینی گفت: «من هر دوی آن‌ها را دوست دارم و آن‌ها را در کنار هم دوست دارم.» ترامپ همچنین پیشنهاد کرده است که ونس و روبیو در انتخابات ریاست‌جمهوری بعدی، به عنوان رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور یک کارزار انتخاباتی مشترک از حزب جمهوری‌خواه راه بیاندازند.

با این حال آخرین تغییر وضعیت ترامپ و بازگشت او به جنگ، ونس را در موقعیت بدی قرار داده‌است. بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که شکست خوردن تفاهم‌نامه پایان جنگ با ایران، به معنای شکست سیاسی او و موفقیت نهایی روبیو است.

روزنامه بالتیمور سان، در واکنش به شکست تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و بازگشت آمریکا به جنگ در سرمقاله خود می‌نویسد: «معاون رئیس‌جمهور نه تنها باید پاسخگوی بدعهدی ایران باشد، بلکه باید پاسخ دهد که آیا این توافق حاوی سازوکارهای اجرایی مناسب، الزامات راستی‌آزمایی و پیامدهایی برای نقض عهد بوده است یا خیر. دیپلماسی همیشه بر جنگ ترجیح دارد، اما دیپلماسی بدون داشتن اهرم فشار، می‌تواند به چیزی فراتر از یک ساده‌انگاری و آرزواندیشی تبدیل نشود.»

وال استریت ژورنال می‌نویسد: «ترامپ ونس را به عنوان مذاکره‌کننده ارشد در تلاش‌های دولت برای دستیابی به توافقی جهت پایان دادن به جنگ منصوب کرده است. ونس از توافقی که حاصل شد دفاع کرد؛ توافقی که منتقدان در آمریکا و اسرائیل به دلیل ناکامی در مهار برنامه موشکی ایران و عدم ارائه مسیری روشن برای برچیدن تاسیسات هسته‌ای آن، و در عین حال محدود کردن اسرائیل در جنگ با حزب‌الله در لبنان، به شدت از آن انتقاد کرده‌اند.»

جروزالم پست هم در این زمینه می‌نویسد: «روبیو در این مناقشه از سوی طیف حامی اسرائیل سربلند بیرون آمد؛ بسیار از حامیان اسرائیل سکوت روبیو را به نشانه مخالفت او با امتیازات داده شده در توافق تعبیر کردند. به ویژه، روبیو میانجی‌گری یک توافق چارچوب موازی بین اسرائیل و لبنان را بر عهده داشت که یکی از عناصر کلیدی و اعتراض‌برانگیز توافقِ تحت میانجی‌گری ونس را (که نقش ایران در لبنان را به رسمیت می‌شناخت) خنثی می‌کرد.»

مونا یاکوبیان، مدیر برنامه خاورمیانه در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) به کریستین ساینس مانیتور می‌گوید: «اقدام وزیر امور خارجه، روبیو، در باز تعریف مفاد تفاهم‌نامه در قبال لبنان، طی سفری به اسرائیل درست چند روز پس از نهایی شدن تفاهم‌نامه، نمونه‌ای از تقابل این دو گروه است.

وقتی روبیو با طرحی وارد شد که هدفش بیرون راندن ایران از لبنان بود، این اقدام شبیه به یک اصلاحیه برای تفاهم‌نامه به نظر می‌رسید. نهایتا این کار باعث ایجاد سوءظن در میان ایرانی‌ها نسبت به اهداف آمریکا در مذاکرات شد و دست تندروهای منتقدی را که می‌گفتند نمی‌توان به آمریکایی‌ها اعتماد کرد، تقویت کرد.»