وقتی منتقدان ورزش، نیازمند نقد عملکرد خود هستندپیش از هر سخنی، باید به هیأترئیسه محترم و اعضای محترم انجمن خبرنگاران و عکاسان ورزشی خستهنباشید گفت که به مناسبت روز خبرنگار، فرصتی فراهم کردند تا بخشی از خانواده رسانه ورزش زیر یک سقف گرد هم آیند، دیداری تازه کنند و ساعاتی را در کنار یکدیگر بگذرانند.
همین گردهمایی، بهخودیخود اتفاق ارزشمندی است .اما ما که سالهاست در عرصه ورزش کشور، عملکرد مدیران، فدراسیونها، باشگاهها و مجموعههای ورزشی را نقد و بررسی میکنیم، بد نیست گاهی نگاهی هم به عملکرد خودمان بیندازیم و از خود بپرسیم آیا آنچه برای دیگران مطالبه میکنیم، در مجموعه خودمان نیز رعایت میشود؟
روز خبرنگار یا مراسم تقدیر از مهمانان؟ای کاش از ابتدا عنوان مراسم، «تقدیر از خبرنگاران و فعالان رسانهای» یا «تجلیل از همکاران و همراهان انجمن» اعلام میشد تا انتظار از مراسم نیز مشخص باشد .اگر قرار است مراسم روز خبرنگار باشد، انتظار میرود محور اصلی آن خود خبرنگاران، عکاسان، پیشکسوتان و اهالی رسانه باشند؛
نه اینکه آغاز برنامه بیش از یک ساعت به تأخیر بیفتد تا مهمانان ویژه برسند .روز خبرنگار، فرصتی است برای شنیدن صدای خبرنگارمیشد مراسم رأس ساعت آغاز شود و در این فاصله، چند تن از پیشکسوتان و دلسوختگان رسانه ورزش از خاطرات تلخ و شیرین سالهای فعالیت خود برای نسل جوان سخن بگویند. چه اشکالی داشت جوانانی که امروز وارد عرصه رسانه شدهاند، چند دقیقهای پای صحبت کسانی مینشستند که دههها قلم زدهاند و برای این حرفه هزینه دادهاند؟
حتی در زمان تقدیر از همکاران موفق در ایپس، میشد از پیشکسوتان دعوت کرد تا برای اهدای لوح و هدایا روی سن حاضر شوند. این کار ساده میتوانست پلی میان نسل گذشته و نسل امروز رسانه ورزش ایجاد کند .
اطلاعرسانی به اعضا؛ یک پیامک ساده کافی بودنکته دیگری که نمیتوان از کنار آن گذشت، نحوه دعوت از اعضای انجمن است .اگر قرار است مراسمی متعلق به خانواده رسانه ورزش باشد، اطلاعرسانی رسمی و مستقیم به اعضا، حداقل با یک پیامک یا پیام رسمی، انتظار زیادی نیست. شاید امروز عزیزی بگوید: «من اصلاً خبر نداشتم ))
چنین مراسمی برگزار میشوداین اتفاق، هرچقدر هم کوچک به نظر برسد، برای نهادی که قرار است نماینده جامعه خبرنگاران و عکاسان ورزشی باشد، قابل تأمل است .ما میگوییم با چه کسی مصاحبه کنید؟
آقای دکتر احمدی بزرگوار؛ شخصاً برای اخلاق، منش و زحمات شما و همکاران محترمتان احترام قائل بوده و هستم. اما یک موضوع را نمیتوان نادیده گرفت .اگر آنچه به بنده منتقل شده و برای آن شاهد نیز وجود دارد صحت داشته باشد، اینکه در گفتوگو با خبرنگاران گفته شود «ما میگوییم با چه کسی مصاحبه بگیرید»، موضوعی جدی و قابل تأمل است.
انجمن مشروعیت خود را از همین جامعه خبرنگاران، عکاسان و اهالی رسانه گرفته است. بنابراین سؤال اینجاست .چگونه میتوان میان اعضای یک خانواده رسانهای، خودی و غیرخودی تعریف کرد؟اگر این موضوع صحت ندارد، طبیعتاً توضیح و شفافسازی میتواند بسیاری از ابهامات را برطرف کند؛ اما اگر چنین رویکردی وجود داشته باشد، باید پذیرفت که با روح کار رسانهای و استقلال خبرنگار سازگار نیست .
هدیهای که برای همه پیشبینی نشده بودموضوع دیگری که در مراسم مطرح شد، اتمام هدایای در نظر گرفتهشده برای برخی حاضران بودممکن است این موضوع در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما سؤال اینجاست که وقتی تعداد مهمانان و اعضای دعوتشده از قبل مشخص است، آیا نمیتوان تعداد هدایا را متناسب با تعداد افراد پیشبینی کرد؟
اینها شاید مشکلات بزرگی نباشند، اما همین جزئیات است که نظم و کیفیت یک مراسم را شکل میدهد .چند دهه عضویت؛ اما حتی یک بار مشورت؟من از سال ۱۳۷۸ تاکنون بهصورت رسمی صاحب امتیاز و مدیرمسئول بودهام و افتخار میکنم که بزرگی همچون عالیجناب اردشیر لارودی، قلم به دستم داد و مسیر فعالیت رسانهایام را در هفتهنامه «بشیر» آغاز کردم و از نخستین انتخابات انجمن تا امروز نیز عضو این خانواده بودهام.
با این سابقه، یک سؤال ساده دارمدر طول این چند دهه فعالیت انجمن، آیا حتی یکبار از امثال بنده و بسیاری دیگر از همکاران قدیمی برای مشورت درباره مسائل اجرایی، سیاستگذاری یا آینده انجمن دعوت شدهایم؟اگر قرار باشد پنج نفر از اعضای اجرایی انجمن بهصورت مشورتی انتخاب شوند، آیا واقعاً امکان ندارد یکی از آنها از میان همین پیشکسوتان و اعضای قدیمی باشد؟
موضوع، گرفتن مسئولیت یا عنوان نیستموضوع، استفاده از تجربه کسانی است که سالها برای این حرفه وقت گذاشتهاندحتی اگر کسی آمادگی همکاری داوطلبانه داشته باشد، آیا سازوکاری برای استفاده از این ظرفیت وجود دارد؟
نقد، دشمنی نیستدر پایان لازم میدانم صریح بگویم که بنده در آینده نه قصد کاندیداتوری در انتخابات انجمن را دارم و نه به دنبال جایگاه و مسئولیتی در آن هستم اما خودم را عضوی از خانواده رسانه ورزش میدانم و به همین دلیل، حق خود میدانم که اگر عملکردی را قابل نقد میدانم، آن را صریح و بدون تعارف بیان کنم .
این نقد نه از سر دشمنی است و نه برای تخریب اشخاص اتفاقاً معتقدم انجمنی که خبرنگاران ورزش را نمایندگی میکند، باید بیش از هر نهاد دیگری ظرفیت شنیدن نقد را داشته باشد .امروز شاید این نقد متوجه هیأتمدیره فعلی باشد،
اما فردا ممکن است متوجه هر فرد یا گروه دیگری شود. مهم این است که انجمن، متعلق به یک فرد یا یک دوره مدیریتی نیست؛ متعلق به خانواده بزرگ رسانه ورزش است .بیاییم به جای اینکه فقط دیگران را نقد کنیم، گاهی خودمان را هم نقد کنیم .کاری کنید که بماند؛ کاری نکنید که بمانید.
