سیاه‌ترین بازی؛ چرا ورزشگاه تبریز دادگاه توهین به آقاکریم شد

بی‌اخلاقی و رفتارهای ناشایست در هیچ نقطه‌ای قابل توجیه نیست؛ چه در آزادی تهران، چه ورزشگاه یادگار امام تبریز و چه در یزد توسط هواداران چادرملو. فوتبال ایران ۲۷ آذر ۱۴۰۴ را فراموش نخواهد کرد؛ روز تلخ و شیرینی که با آخرین پنالتی از دست رفته پرسپولیس توسط محمدحسین کنعانی‌زادگان و انفجار شادی، در یادگار امام تبریز ثبت شد، اما این آغاز روایت جنجالی نبود؛ بلکه سکوها پیش از سوت آغاز بازی با بیژن حیدری، میزبان اتفاقات نازیبا و زننده شدند، اتفاقاتی که انتشارشان حتی با هزار بوق و سانسور در رسانه‌های رسمی غیرممکن بود.

به گزارش مشهدنیوز، ساعاتی قبل از بازی، ویدیوهای کوتاهی در فضای مجازی دست‌به‌دست شد که فحاشی‌ها و الفاظ رکیک هواداران تراکتور علیه چند بازیکن پرسپولیس را نشان می‌داد. اوج حساسیت این مصاف سه‌ساعته زمانی بود که نام «کریم باقری» نیز در مرکز شعارهای توهین‌آمیز قرار گرفت؛ مردی که سال‌ها به عنوان بازیکن و مربی، هم با فروتنی و اخلاق الگویی برای فوتبال ایران بوده و هم قلب میلیون‌ها هوادار را به دست آورده است.

در حالی که کام هواداران تراکتور از پیروزی و صعود تلخ شیرین شده بود، پرسش مهم شکل گرفت: چرا کریم باقری؟ چه دلیلی برای این تخریب اخلاقی وجود داشت؟ هیچ واکنش یا حرکت تحریک‌آمیزی از این مرد دیده نشده بود.

چرا مقابل توهین‌ها اقدامی نکردید؟

عجیب‌تر آنکه باشگاه تراکتور با انتشار بیانیه‌ای، ضمن محکوم‌کردن فحاشی، موضوع را به وقایع سال گذشته و شعارهای هواداران پرسپولیس علیه بیرانوند و خلیل‌زاده پیوند زد و به نوعی کوشید چرخه عادی‌سازی و معادله واکنشی ایجاد کند. بیانیه تراکتور با زبان تند از باشگاه رقیب پرسید: «چرا مقابل توهین‌ها اقدامی نکردید؟ چرا هواداران خود را آرام نکردند؟» و نتیجه گرفت: «این اقدامات سازماندهی‌شده و آغازی برای عبور از انسانیت بوده است.»

اما نقد تراکتور محدود به پرسپولیس نبود؛ در همان بیانیه، تعارف زبانی محکوم‌کردن بی‌عمل کم‌ارزش شمرده شد و پرسش اساسی مطرح گردید: «باشگاه پرسپولیس غیر از محکوم‌کردن‌ زبانی، کدام اقدام عملی بازدارنده را در ورزشگاه آزادی انجام داده است؟» کمیته اخلاق و انضباطی نیز زیر سوال رفت: آیا تصمیم یا رأیی بازدارنده در سال‌های اخیر صادر شده است؟ البته این پرسش هم خود باشگاه تراکتور را درگیر می‌کند، چراکه آن‌ها نیز عمدتاً به محکومیت‌های زبانی بسنده کرده‌اند.

سلطان جان، مهم است فراموش نکنیم کار زشت را نمی‌توان با بهانه‌ها و خاطرات گذشته توجیه کرد. اگرچه در مقاطع دیگر بازیکنان تراکتور هدف هجمه و شعارهای مخرب قرار گرفته‌اند و رسانه‌ها همواره نقدهایی جدی در حمایت از مظلومان و محکومیت بی‌اخلاقی‌ها داشته‌اند.

اما نشانه مثبت این بحران، موج حمایت کم‌نظیر از کریم باقری در ۴۸ ساعت پس از وقوع حادثه بود؛ موجی فراتر از مرزهای رنگی. خداداد عزیزی و اسکوچیچ حمایت کردند. منصوریان، کاپیتان سابق استقلال، باقری را «نماد فوتبال آذربایجان و دیوار آخر فوتبال ایران» نامید و امیرحسین صادقی از اصالت و بزرگی آقاکریم گفت.

در پایان این سیاهی، بد نیست برای فوتبال ایران مهربانی و خاطره‌بازی را مرور کنیم؛ به‌خصوص برای کسی چون کریم باقری که هرگز با هواداران رقیب کری‌خوانی نکرد، پیراهنش را برای بیماران سرطانی تبریز اهدا کرد و همیشه در کنار مردم کشورش بوده است. احترام به اسطوره‌ها باید مرزهای تعصب و نفرت را درنوردد؛ امید که هواداران و باشگاه‌ها برای همیشه به این اصل وفادار بمانند.