با نزدیک‌تر شدن به جام جهانی و افزایش حساسیت‌های انتخاب نفرات نهایی، نام دنیس اِکرت آیِنسا، مهاجم استاندارد لیژ بلژیک که ریشه‌هایی ایرانی دارد، مجدداً در میان گزینه‌های احتمالی تیم ملی ایران مطرح شده است. پرونده این بازیکن اما پیچیده است؛ او پاسپورت ایرانی ندارد و مسائل هویتی و اداری مانع از روشن شدن وضعیت دعوت او به تیم ملی شده است.

با افزایش شمار روزهای مانده تا آغاز جام جهانی، نگاه‌ها به ترکیب نهایی تیم ملی ایران تیزتر شده و کادر فنی علاوه بر رصد لیگ برتر داخلی، به بازیکنان دارای ریشه ایرانی شاغل در اروپا نیز توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد. در این میان نام «دنیس اِکرت آیِنسا»، مهاجم جوان و سرعتی باشگاه استاندارد لیژ بلژیک، بار دیگر در محافل رسانه‌ای کشور به گوش می‌رسد؛ بازیکنی که دارای ریشه‌های آلمانی، اسپانیایی و ایرانی است و در صورت برطرف شدن موانع هویتی و اداری می‌تواند گزینه‌ای متفاوت برای تیم ملی باشد.

دنیس اکرت پیشینه‌ای چندملیتی دارد و خود در چند مصاحبه توضیح داده که پدربزرگش ایرانی بوده است. با این حال، او تاکنون پاسپورت ایرانی در اختیار ندارد و به گفته خودش، تهیه مدارک مرتبط و روند درخواست تابعیت برای او نامشخص و پیچیده است. در مصاحبه‌ای که چند ماه پیش منتشر شد، دنیس گفت: «پدر من از پدری ایرانی و مادری غیرایرانی است؛ پدربزرگم ایرانی بوده اما فوت شده. من پاسپورت ایرانی ندارم و حتی نمی‌دانم از کجا باید برای درخواست تابعیت شروع کنم. یک بار هم با من تماس گرفتند، اما هیچ پیگیری جدی صورت نگرفت.»

این اظهارات نشان می‌دهد که مسئله تنها تمایل بازیکن یا فدراسیون نیست؛ بلکه پرونده‌ای اداری و حقوقی با مدارک ناقص و پیچیدگی‌های ارثی است که مانع از روشن شدن وضعیت می‌شود. از سوی دیگر، کنشگری‌هایی که می‌تواند از سوی کنفدراسیون‌ها یا فدراسیون‌های ملی شکل گیرد — مانند تماس‌ها و پیگیری‌های رسمی — نقش تعیین‌کننده‌ای در تسریع یا کندی فرایند دارد.

در فصل جاری، بلژیک بار دیگر تبدیل به مقصدی برای بازیکنان ایرانی و ایرانی‌الاصل شده است؛ از جمله بازگشت علیرضا جهانبخش به لیگ بلژیک که پس از یک دوره دوری از میادین، فصل تازه‌ای را در باشگاه دِنِرد آغاز کرد. جهانبخش در گفتگو با DAZN اشاره کرده که در سال‌های اخیر چند بازیکن ایرانی یا دارای ریشه ایرانی در بلژیک حضور داشته‌اند و از جمله به کاوه رضایی، علی قلی‌زاده و علیرضا بیرانوند اشاره کرده است. او همچنین نام دنیس اکرت آیِنسا را به عنوان یک گزینه احتمالی مطرح کرده و گفته: «دنیس هم ریشه ایرانی دارد. امیدوارم بتواند در آینده نقشی برای ما ایفا کند، هرچند در حال حاضر چنین چیزی محقق نشده است.»

با این حال، تأکید کارشناسان روی این نکته است که از منظر قوانین فیفا، داشتن ریشه ایرانی یا داشتن پدربزرگ ایرانی به‌خودی‌خود الزاماً کافی نیست؛ بازیکن باید تابعیت کشور مورد نظر را کسب کند و روند تغییر یا ثبت ملیت در اسناد بین‌المللی فوتبال طی ضوابط مشخصی انجام پذیرد. همچنین فدراسیون فوتبال ایران باید مدارک لازم را ارائه و پیگیری‌های اداری را انجام دهد تا پرونده رسمیت یابد.

از نگاه فنی، حضور بازیکنانی مثل دنیس اکرت در ترکیب تیم ملی می‌تواند ضربه‌پذیری خط حمله را افزایش دهد. او در باشگاه استاندارد لیژ به‌عنوان مهاجمی جوان و تکنیکی شناخته می‌شود که توانایی بازی در عمق دفاع حریف را دارد؛ ویژگی‌ای که در ترکیب تهاجمی تیم ملی می‌تواند به عنوان مکملی برای مهاجمان فعلی عمل کند. با این همه، کادر فنی کشور باید درباره ارزیابی‌های فنی، میزان آمادگی بدنی و هم‌چنین انطباق تاکتیکی او با سیستم تیم نظر نهایی را صادر کند.

در کنار مسائل فنی و قانونی، پرسش مهمی که مطرح است نگرش زمان‌دار فدراسیون‌ها به جذب بازیکنان ایرانی‌الاصل است: آیا فدراسیون فوتبال ایران آمادگی و امکانات لازم برای شناسایی، پیگیری و تسهیل روند تابعیت بازیکنان خارج‌نشین را دارد؟ تجربه‌های گذشته نشان داده است که اقدامات شتاب‌زده یا ناقص اداری ممکن است فرصت‌های طلایی را از بین ببرد.

در نهایت، نام دنیس اکرت آیِنسا همچنان برای فوتبال ایران یک «پرونده باز» است. اگر فدراسیون و تیم ملی تمایل به پیگیری جدی داشته باشند و مدارک لازم فراهم شود، ممکن است در آینده شاهد اضافه شدن او به لیست بازیکنان ملی‌پوش باشیم؛ هرچند تا روشن‌شدن کامل مسائل هویتی و اداری، این موضوع در حد یک احتمال باقی می‌ماند.